Start
23.06.2017.
Modlitwa w drodze
Modlitwa w drodze
Transmisja na żywo
Msza Święta
Msza Święta II
Menu strony
Chór parafialny
Nadanie imienia
Aktualności
Kanonizacja Jana Pawła II
Plakat
Wideo
Film z koncertu
Zdjęcia z koncertu
Jan Paweł II
Kalendarium 1920-1978
Młodość
Okupacja
Kapłaństwo
Biskup Wojtyła
Kardynał Wojtyła
Pontyfikat 1978-1990
Pontyfikat 1991-2005
Pielgrzymki do Polski
Wszystkie Pielgrzymki
Papieskie dokumenty
Twórczość
Testament
W niegowickiej parafii
Jak Go pamiętamy?
Ojciec Anzelm
Ojciec Anzelm Gądek
Proces beatyf.
Modlitwa
Sylwetka o.Anzelma
Aktualności
Galeria
Aud. Radia Watykan 1
Aud. Radia Watykan 2
Wywiad 17 VIII 2013
Wezwanie do Sługi Bożego Anzelma Gądka
Pieśni dla Jana Pawła II
Imprimatur ks.Kardynała
Janie Pawle , teraz przyjdź
Inwokacja
Na Ucztę Pana
Oddany Maryi
Boże miłości
Litania do Bł.Jana Pawła II
Gościmy
Logowanie





Nie pamiętasz hasła?
50 rocznica konsekracji kościoła - 25 września 1966 r.
Kościoły w niegowickiej parafii
Zdjęcia z budowy kościoła w Niegowici
Konsekracja kościoła w dniu 25 września 1966 r.
Jak zmienił się kościół w czasie 50 lat
Wirtualny spacer po kościele
Film na stronie TVP-Kraków
Zdjęcia z 50-lecia Konsekracji
Z Dzieciątkiem Jezus - od żłóbka aż po krzyż Utwórz PDF Drukuj Poleć znajomemu
01.02.2012.
W Oktawie Bożego Narodzenia 2011 r. Siostry Karmelitanki Dzieciątka Jezus obchodziły 90. rocznicę założenia Zgromadzenia. Założycielami tej nowej rodziny zakonnej w Polsce są: sł. B. Anzelm od św. Andrzeja Corsini (Maciej Józef Gądek 1884-1969), karmelita bosy, oraz sł. B. Teresa od św. Józefa (Janina Kierocińska 1885-1946).
W sobotę, 31 grudnia, o godz. 12 Mszę św. dziękczynną w kościele p.w. Najświętszego Oblicza Pana Jezusa w Sosnowcu, przy ul. Matki Teresy Kierocińskiej 25, celebrowali: abp Sta-nisław Nowak, metropolita częstochowski, bp Grzegorz Kaszak, biskup sosnowiecki oraz pro-wincjałowie karmelitów bosych polskich prowincji Karmelu.

Kontekst historyczny
Myśl założenia Zgromadzenia zrodziła się w czasie wielkiego zrywu narodowego po 1918 r., kiedy społeczeństwo polskie skupiało swe siły, by na nowo wznieść gmach ojczystego domu. Opatrzność Boża dała nam wtedy ludzi heroicznie oddanych sprawie narodowej i wielkich paste-rzy, by ożywić zagrożone wartości patriotyczne i chrześcijańskie. Ówczesny kryzys materialny oraz idący zawsze w parze z nim kryzys moralny, stawał się dla ludzi Kościoła wyzwaniem, by dać adekwatny wysiłek serca i woli, jako odpowiedź na wołanie Bożego ducha. Do takich ludzi, czujnych i posłusznych wewnętrznym natchnieniom należeli niewątpliwie założyciele polskiego Zgromadzenia karmelitańskiego, któremu patronuje Dzieciątko Jezus.
Sługa Boży o. Anzelm Gądek, pochodzący z Marszowic, wychowany w konwikcie wa-dowickim u boku św. Rafała Kalinowskiego, wyświęcony w Rzymie, a od 1909 r. posługując w kościele karmelitów bosych w Krakowie, widział potrzebę ożywienia w społeczeństwie polskim ducha modlitwy i głębszego poczucia godności dzieci Bożych. W 1920 r. został pierwszym pro-wincjałem odrodzonej polskiej prowincji karmelitów bosych. Odczytując „znaki czasu” oraz kie-rując się intencją uczczenia trzechsetnej rocznicy (1622) kanonizacji św. Teresy od Jezusa, za zgodą władz kościelnych i zakonnych, założył nowe kontemplacyjno-czynne zgromadzenie, które oddawałoby się nie tylko kontemplacji, ale także działalności apostolskiej. Takich wspólnot – jak z biegiem lat się okazało – potrzebował Kościół nie tylko wtedy i nie tylko w Polsce. Bóg pobłogosławił temu odważnemu dziełu gorliwego kapłana.

Matka Zgromadzenia i Matka Zagłębia
Spośród swoich długoletnich penitentek wybrał Janinę Kierocińską, wieluniankę, córkę ziemiańską, a zarazem pokorną tercjarkę karmelitańską, osobę wytrwałą, dojrzałą w życiu du-chowym i ofiarną w miłości bliźniego. W dniu 31 grudnia 1921 r. zaraz po ceremonii obłóczyn współzałożycielki i pierwszej przełożonej – Matki Teresy Kierocińskiej i jej pięciu towarzyszek, o. Anzelm zawiózł je do Sosnowca, gdzie zostały przyjęte nowe kandydatki, i rozpoczęły dzia-łalność w kilku placówkach Towarzystwa Dobroczynności, prowadzonych przez wielkiego spo-łecznika, ks. Franciszka Raczyńskiego. Ubogim rodzinom Zagłębia, bez środków do życia i bez korzeni, siostry niosły konkretne wsparcie materialne i pomoc w wychowaniu dzieci i młodzieży. Młode Zgromadzenie, jak Jezus-Dziecię, żyło w skrajnym ubóstwie i samo potrzebowało miejsca i czasu na gruntowną formację w duchu karmelitańskim i w duchu Bożego dziecięctwa. W 1925 r. Matka Teresa nabyła dom przy ul. Wiejskiej, w najbiedniejszej dzielnicy Sosnowca, zwanej „Abisynią”. Tam urządziła kaplicę, zaprowadziła regularne życie zakonne i formację licznie zgłaszających się kandydatek. W domu zakonnym zorganizowała sierociniec, szkołę, bo jak mó-wiła: „Dzieci, to fundament pod budowę naszej Ojczyzny”. Pragnęła wychować dziewczęta na dobre Polki i chrześcijanki, uczyła je nie tylko umiejętności haftu i szycia, ale również zadbała o ich rozwój duchowy. Przygotowywała dzieci i dorosłych do sakramentów świętych. Zgromadze-nie rozwijało się i powoli rozszerzyło swoją działalność na inne diecezje tak, że przed wojną po-wstały placówki w: Wolbromiu, Polance Wielkiej i w Czernej.
Podczas II wojny światowej dom w Sosnowcu stał się ośrodkiem religijnym, dobroczyn-nym i patriotycznym. M. Teresa, ciągle zjednoczona z Bogiem, zachęcała siostry i ludność do nieustannej modlitwy za cierpiący naród oraz o wolność Ojczyzny. Zorganizowała kuchnię dla biednych, ukrywała w klasztorze dzieci żydowskie, chroniła dziewczęta przed wywiezieniem do Niemiec, udzielała pomocy żołnierzom AK, prowadziła tajne nauczanie, zorganizowała pomoc dla uchodźców ze Śląska, wysyłała paczki do obozu w Oświęcimiu. W nowych, powojennych wa-runkach, kształciła siostry głównie na katechetki, wychowawczynie, przedszkolanki, by mogły na szerszą skalę podjąć pracę wśród dzieci i młodzieży. Utrudzona pracą dla Boga i bliźnich, wyczerpana chorobą, odeszła świątobliwie do wieczności 12 lipca 1946 r. Jej proces beatyfika-cyjny w archidiec. częstochowskiej trwał w latach 1983-1988. Aktualnie, rzymska Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych bada heroiczność cnót Sługi Bożej.

Ojciec Założyciel
Ojciec Anzelm przez całe życie troszczył się o duchowy rozwój Zgromadzenia. Decyzją swych przełożonych zakonnych, przez 22 lata (1925-1947) przebywał w Rzymie, gdzie był anga-żowany do prac w zarządzie zakonu oraz dla Stolicy Apostolskiej. Przy wielości swych obowiąz-ków, m.in. rektora Teresianum, napisał dla Zgromadzenia pierwsze Konstytucje, które zostały zatwierdzone w 1933 r. przez biskupa częstochowskiego Teodora Kubinę. W trzy lata później postarał się o agregację Zgromadzenia do zakonu karmelitańskiego. Gdy Zgromadzenie rozsze-rzyło swą działalność na inne diecezje, w 1954 r. otrzymało Decretum laudis Stolicy świętej, co było wielka radością o. Założyciela i sióstr. W okresie powojennym o. Anzelm przez trzy kadencje był prowincjałem polskiej prowincji Karmelu. Uczestniczył także w uroczystościach zakonnych swych duchowych córek w Sosnowcu i odwiedzał wszystkie wspólnoty. W swoim życiu kon-templacyjnym zgłębiał tajemnicę Wcielenia Syna Bożego i czcił Dzieciątko Jezus, które jak ma-wiał: od żłóbka aż po krzyż jest wzorem naszego dziecięctwa wobec Boga Ojca. Pod koniec życia wyznał wobec współbraci tajemnicę swej duszy, w słowach: „Przez cale życie ćwiczyłem się w miłości Dzieciątka Jezus”. Jego duchowe nauki, rekolekcje, traktaty i listy zachowane przez Zgromadzenie, są wielkim charyzmatycznym dziedzictwem, według którego siostry starają się żyć i pracować dla Kościoła. Sługa Boży zmarł świątobliwie w Łodzi 15 października 1969 r. Jego proces beatyfikacyjny w archidiecezji łódzkiej trwał w latach 2002-2008, po czym akta do-chodzenia diecezjalnego zostały przekazane do Rzymu.

Życie charyzmatem Zgromadzenia
Charyzmat Zgromadzenia jest aktualny także w naszych czasach, gdy trzeba przypominać ludziom o ich godności dzieci Bożych i pomóc kształtować postawy chrześcijańskie. Siostry przez prostotę życia, posłuszeństwo woli Bożej, ufne zawierzenie Bogu i radosną ofiarę dla bliźnich, pragną dawać świadectwo dążenia do świętości w duchu Bożego dziecięctwa i wskazywać tę drogę innym. Czynią to przez różne formy ewangelizacji, prowadzenie przedszkoli, domów rekolekcyjnych, pracę charytatywną i wszechstronną posługę misyjną w krajach Afryki.
Zgromadzenie liczy obecnie ok. 500 sióstr pracujących w 56 wspólnotach w 11 krajach świata. Na terenie Polski utworzyły trzy prowincje: wrocławską, krakowską i łódzka. Siostry modlą się szczególnie za kapłanów i misjonarzy i gdziekolwiek pracują, starają się wprowadzać w czyn słowa Patronki Zgromadzenia – św. Teresy od Dzieciątka Jezus: „Niebem moim jest czynić dobrze na ziemi”.
s. Konrada Dubel KDzJ
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
 
Nowości
© 2017 Niegowić - Papieska Parafia :: Joomla! i J!+AL jest Wolnym Oprogramowaniem wydanym na licencji GNU/GPL.